M81 / NGC 3031 – Galaktyka Bodego

M81, M82, NGC 3077

To jest moje pierwsze podejście do M81. Materiału fotograficznego zebrałem dużo (około 10h) ale też dużo odpadło przez wietrzne noce i po pierwszej wstępnej selekcji zostało mi około 8h. Na etapie stakowania odpadło kolejne 30% i zostało około 5h materiału, które złożyłem w całość. Na ostatniej sesji fotograficznej zauważyłem, że do tej pory, za każdym razem ostrzyłem obraz nie wystarczająco dobrze.

M81 / NGC 3031 - Galaktyka Bodego / Bode's Galaxy

Maska Bahtinova, którą używałem z poprzedniego teleskopu (Newton 8”) i na której całkowicie polegałem i ufałem okazało się, że wprowadza błąd ustawienia ostrości dla mojego obecnego 10” teleskopu. Ostrzenie obrazu nie było takie, jakie mogłem docelowo osiągnąć. Zatem czeka mnie powtórka sesji fotograficznej dla M81 już z najlepszą możliwą ostrością obrazu, jaką mogę uzyskać.

Na podstawie dostępnych wzorów masek Bahtinova na internecie, na mojej drukarce 3D powstał prototyp maski, który teoretycznie powinien pasować dla mojego 10” teleskopu. Zobaczymy jakie efekty przyniosą nowe noce astrofotograficzne.

Ze względu na występującą komę w okolicach kadru, gdzie znajduje się M82, będę musiał dla M82 poświęcić osobną sesję fotograficzną. Mam nadzieję, że do tego czasu już wyposażę się w odpowiedni korektor komy, który skoryguje wady optyczne już w całym kadrze aparatu.

Trochę informacji o samej galaktyce – galaktyka spiralna, położona w gwiazdozbiorze Wielkiej Niedźwiedzicy, należąca do grupy galaktyk M81. Dzięki bliskości od Ziemi, dużemu rozmiarowi oraz aktywnemu jądru była obszernie badana przez profesjonalnych astronomów. Czyni to ją również popularnym celem amatorskich obserwacji.

Jest odległa od nas o 12 milionów lat świetlnych. Ma wymiary ok. 84 × 46 tys. lat świetlnych. Jest jedną z najjaśniejszych galaktyk spiralnych widocznych na półkuli północnej. Może być obserwowana nawet przez małe teleskopy, a w bardzo sprzyjających warunkach nawet gołym okiem.

W jądrze ma super masywną czarną dziurę o masie 70 milionów mas Słońca.

Z prawej strony, niżej tuż przy krawędzi kadru znajduje się NGC 3077 – jest małą zakłóconą galaktyką eliptyczną w odległości około 12,4 milionów lat świetlnych od Ziemi.

Poniżej z lewej w kadrze znajduje się M82 / NGC 3034 – Galaktyka Cygaro – galaktyka spiralna z poprzeczką. W zakresie podczerwieni jest najjaśniejszą galaktyką na niebie. Messier 82 jest galaktyką burzy gwiazdowej, co oznacza, że zachodzi w niej intensywny proces powstawania nowych gwiazd.

M82 / NGC 3034 - Galaktyka Cygaro / Cigar Galaxy

Źródła: https://pl.wikipedia.org/wiki/Galaktyka_Bodego , https://pl.wikipedia.org/wiki/Galaktyka_Cygaro , https://pl.wikipedia.org/wiki/NGC_3077

Zdjęcia wykonane 19-22.4.2019 k. Bielska Białej.

Sprzęt: Canon EOS 6D, O.O. CT-10 Newton 1200/250 [mm], F4.8, słaby korektor komy dla tego teleskopu, NEQ6Pro.,

  • Skład: Astro Pixel Processor (Linux),
  • Obróbka: GIMP + dodatki (Linux),
  • Lights: 5[h] – ISO 1000,
  • Flats, Darks, Bias

Księżyc – pierwsza kwadra

Moje pierwsze zdjęcie księżyca. Długo mi zajęło, aby pstryknąć mu fotkę, ale jakoś nie mogłem zebrać się w sobie do tego tematu. Kiedy już zebrałem materiał zdjęciowy i filmowy, znowu zwlekałem aby zabrać się za jego obróbkę. Może dlatego, że fotografowanie Słońca, księżyca czy planet, jest dla mnie całkiem nowym tematem. W końcu usiadłem do tego i zaczęła się zabawa. Podczas moich zmagań z programem AutoStakkert jak i obróbką zdjęć, pobocznie powstały nazwijmy je …. a nie ważne. Jak będzie gotowe to się dowiecie właśnie na tej stronie 😉

Moon – first quarter – 02.4.2020

Zdjęcia wykonane koło Bielska-Białej, dnia 02.4.2020.

Sprzęt:

  • Canon EOS 6D + korektor komy + filter IDAS LPS-D2 48mm + okular projekcyjny DS-GSO 42[mm] CSV 2”,
  • Newton CT10 250/1200 [mm], F4,8,
  • NEQ6Pro mod.

Materiał zdjęciowy:

  • Light: 114 x ISO 12.800, 0,00025[s],
  • Pliki .CR2 RAW skonwertowane do typu .TIFF (16-bit), 5488×3662 [px].

Obróbka:

  • AutoStakkert v. 2.6.8
  • RawTherapee v.5.8
  • Gimp v. 2.10.14

Kometa C/2019 Y4 (ATLAS)

Kometa długookresowa, odkryta w grudniu 2019 r., która raczej na pewno będzie widoczna gołym okiem w pobliżu peryhelium w maju 2020. Kometa została odkryta za pomocą automatycznego systemu wykrywania obiektów bliskich Ziemi ATLAS (skrót od ang. Asteroid Terrestrial-Impact Last Alert System), znajdującego na wyspie w pobliżu szczytu Mauna Loa.

Kometa C/2019 Y4 (ATLAS) + zoom na kometę

Źródło niektórych informacji: https://pl.wikipedia.org/wiki/C/2019_Y4_(ATLAS)

Muszę przyznać bez bicia, że stakowanie i obróbka komety, okazała się dla mnie arcy trudnym tematem. Było to wyzwanie jakiego w astrofotografii nie miałem. Moje podstawowe narzędzie do stakowania zdjęć astrofotograficznych kompletnie zawiodło. Jak się później okazało, całkiem słusznie, gdyż Astro Pixel Processor (APP) nie ma (jeszcze!) zaimplementowanych potrzebnych funkcji do stakowania zdjęć zawierających komety. Standardowy stack zdjęć wykonany w APP, daje zawsze ten sam rezultat, ładnie wyrównane gwiazdy a kometa pojawiała się jako rozmazana galaktyka.

Przedstawiam kilka zdjęć, które powstały podczas testowania różnych wariantów konfiguracji dostępnych opcji w DSS. Każde zdjęcie ma swój urok stąd zdecydowałem się pokazać je wszystkie.

Zdjęcie złożone z orientacją na kometę z wielkim „HALO” komety.

Kometa C/2019 Y4 (ATLAS) z wielkim HALO - ślad gwiazd powstał podczas stakowania

Po przekopaniu zasobów internetu okazało się, że Deep Sky Stacker posiada potrzebne funkcje do stakowania zdjęć zawierających kometę. Muszę przyznać, że jest w tym całkiem niezły, jeżeli łączysz zdjęcia orientowane na kometę lub gwiazdy, chodź dla gwiazd APP jest zdecydowanie lepszy. DSS całkowicie zawodzi gdy łączysz zdjęcia z orientacją na gwiazdy i kometę jednocześnie. Przetestowałem cały szereg wariantów konfiguracji, dostępnych opcji w DSS i rezultat zawsze był ten sam – syf na zdjęciu wynikowym.

Kometa C/2019 Y4 (ATLAS) + zredukowany ślad gwiazd (inny algorytm stakowania w DSS)

Co tu zrobić? Ileż to biłem się z myślami jak ugryźć ten temat. Tak wiem, jest PixInside powiedzą starzy wyjadacze tematu, ale ja nie mam najmniejszej ochoty uczyć się kolejnego programu tylko po to, aby komety obrabiać.

Nie poddałem tematu. Podczas testowaniach wielu wariantów stakowania zdjęć w DSS, odkryłem że, przy konkretnym ustawieniu dostępnych opcji w DSS, można uzyskać stack, który zawiera śladowe ilości kresek (pozorny ślad ruchu gwiazd) ale kometa jest świetnie złożona. W ten sposób udało mi się uzyskać dwa stacki o różnej kolorystyce, prawie bez gwiazd w tle komety. Mając kometę przygotowaną w DSS oraz tło gwiazd w APP, mogłem już pobawić się maskami w Gimpie i poskładać trzy różne zdjęcia w jedno, które przedstawia gwiazdy oraz kometę, tak jak to być powinno.

Oj dała mi w kość obróbka tej komety, jak mało który temat w astrofotografii. Różne moje zmagania ze sprzętem tego hobby, nie sprawiły mi tyle kłopotów co ta kometa. Nawet samodzielne wykonanie modyfikacji mojego montażu NEQ6Pro z kół zębatych na paski, było przy tym jak spacer na piwo.

Stack na kometę z redukcją gwiazd.

Kometa C/2019 Y4 (ATLAS) - bez gwiazd w cieniu HALO

Pozdrawiam kolegów Maciej Pawłowski oraz Marek Szymoński, którzy wirtualnie towarzyszyli mi w tym czasie i również fotografowali niebo.

Zdjęcia wykonane koło Bielska-Białej.

Sprzęt:

  • Canon EOS 6D z filterm IDAS LPS-D2 48mm i korektorem komy, który jest nie jest idealnie dopasowany dla mojego teleskopu,
  • Newton CT10 250/1200 [mm], F4,8
  • NEQ6Pro mod.

Obróbka:

  • Lights – 127 x 1600 ISO, 180[s]
  • Klatki kalibracyjne: Darks, Flats, Bias

Wielka Mgławica w Orionie (M42 / NGC 1976)

Pożegnanie z Orionem – moje interpretacje kolorystyczne.

Zimy już praktycznie nie ma. Orion już w zasadzie nie jest widoczny nocą. Ponownie zobaczymy go na późnej jesieni. Ponownie stanie się jednym z ciekawszych miejsc na nocnym niebie do fotografowania.

Wielka Mgławica w Orionie (M42 / NGC 1976) - moja interpretacja barw

Najjaśniejsza mgławica dyfuzyjna na niebie, widoczna nieuzbrojonym okiem. Znajduje się w gwiazdozbiorze Oriona, na południe od jego Pasa. M42 jest odległa od Ziemi o 1344±20 lat świetlnych i stąd jest najbliższym nam obszarem gwiazdotwórczym. Ma średnicę około 30 lat świetlnych.

Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Wielka_Mg%C5%82awica_w_Orionie

Wielka Mgławica w Orionie (M42 / NGC 1976) - moja interpretacja barw

Zdjęcia koło Bielska-Białej w dwóch sesjach, 17-go i 24-go Marca 2020.

Trochę poprawiłem kolorystykę na obu zdjęciach.
Dodałem trzecie zdjęcie, to stack + odrobina redukcji szumu tła, bez zabawy wyciągnie wszystkiego co tylko możliwe, jak na poprzednich dwóch zdjęciach. Zaczynam przekonywać się, że to ostatnie chyba jest najlepsze.

Wielka Mgławica w Orionie (M42 / NGC 1976) - stck - delikatne zredukowanie szumu tła

Sprzęt:
• Canon EOS 6D z filterm IDAS LPS-D2 48mm i korektorem komy, który jest nie jest idealnie dopasowany dla mojego teleskopu,
• Newton CT10 250/1200 [mm], F4,8
• NEQ6Pro mod

  • Skład: Astro Pixel Processor,
  • Obróbka: GIMP v2.10.14 + dodatki, RawTherapee 5.6,
  • Lights: 21 x 60[s] ISO 1600,
  • Flats: 20, ISO-1600,
  • Darks: 9, ISO-1600,
  • Bias: 20, ISO-1600